BRZOZA

Historia naszego koła związana jest ściśle z historią łowiectwa na Ziemi Lubuskiej. Dziwne to były czasy — wojna dopiero co zakończona, nowi mieszkańcy Ziemi Lubuskiej jeszcze niepewnie się tu czuli, a już zaczęły się rodzić, za sprawą leśników i przedwojennych myśliwych, którzy tu przyjechali, podstawy tradycji łowieckiej. To w Dyrekcji Lasów Państwowych Okręgu Lubuskiego w Gorzowie Wlkp. (której podlegały wówczas lasy w całej północno-zachodniej Polsce) oraz w podległych jej leśnictwach znajdujemy pierwszych myśliwych. Tu losy rzuciły ludzi z całej Polski, także tej kresowej. Byli wśród nich myśliwi, w tym tak wybitne osobowości jak znany przyrodnik, pisarz i myśliwy Włodzimierz Korsak.

Nikt już dzisiaj nie powie, co było powodem, a co impulsem do założenia koła łowieckiego. Sześciu myśliwych 25 sierpnia 1947 r. złożyło do Starostwa Powiatowego w Gorzowie Wlkp. wniosek o rejestrację stowarzyszenia zwykłego pod nazwą Koło Łowieckie „Bory Lubuskie”, którego terenem działania była Ziemia Lubuska.

Nie była to na pewno sama chęć polowania — polować mógł wtedy każdy, kto posiadał kartę łowiecką wystawioną przez starostwo powiatowe oraz broń myśliwską. Karta łowiecka upoważniała do starania się o pozwolenie na broń, a pozwolenie to wydawał — z wielkimi co prawda oporami — Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Poznaniu. Posiadanie terenów łowieckich nie było konieczne do uprawiania polowania: osoba z kartą łowiecką mogła uzyskać odstrzał w nadleśnictwie czy też na terenach polnych Państwowych Nieruchomości Ziemskich — późniejszych Państwowych Gospodarstw Rolnych — i polować tyle dni, na ile miała pozwolenie, względnie odstrzelić tyle zwierzyny, na ile opiewał odstrzał.

Sądzić więc można, że nie samo polowanie było impulsem do założenia koła. Być może powodem był zamiar wspólnego przebywania osób o podobnym stosunku do przyrody, gospodarki leśnej i łowiectwa, a może po prostu chęć spotykania się co jakiś czas z ludźmi bliskimi intelektualnie i emocjonalnie. Powody są nieistotne — koło powstało i, jak mawiano wtedy, rosło w siłę, a myśliwym żyło się coraz dostatniej. Wszak na jednego myśliwego przypadało w różnych okresach od 1500 do 2500 ha. Myśliwych przybywało i z początkiem roku 1949 koło osiągnęło liczbę 66 członków — i ciągle rosło. Terenów nie brakowało, ale pojawiły się kłopoty organizacyjne, jak sprawa podziału na kilka odrębnych grup podczas polowań zbiorowych. Dodatkowo nastąpił nieformalny podział na leśników i cywili.

29 października 1952 r. Rada Państwa ogłosiła dekret o prawie łowieckim, wprowadzający nowe obwody łowieckie. Pozwoliło to na podział koła — zgodnie z nowymi przepisami utworzono Koło „Wilk”. I to koło rozwijało się pomyślnie, a liczba członków rosła tak, że i ono zaczęło przeżywać podobne kłopoty organizacyjne co koło-matka. Także tu myśliwi tworzyli nieformalne grupy, w których odbywali zarówno polowania zbiorowe, jak i indywidualne. Od 1962 r. podział był tak silny, że mówiono o funkcjonowaniu de facto trzech kół w jednym — w latach następnych dwie z tych grup założyły odrębne koła: „Brzozę” oraz „Knieję-Lubocierz”.

W efekcie myśliwi polujący na terenach wokół PGR Brzoza we wsi Brzoza koło Strzelec Krajeńskich postanowili jesienią 1962 r. powołać własne koło, które z racji terenów łowieckich nazwali „Brzoza”. Wniosek złożony w Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zielonej Górze podpisali trzej myśliwi: Heliodor Ejsmond, Stanisław Sierżysko i Stefan (Czesław) Szymkowiak. Trudno dziś prześledzić losy wniosku i ustalić, co sprawiło, że nowe koło zostało wpisane do rejestru dopiero w 1964 r. jako Koło Łowieckie „Brzoza” w Brzozie — 26 maja 1996 r. zmieniono w nazwie miejscowość na „Strzelce Krajeńskie”. Musiało to nastąpić w pierwszym kwartale 1964 r., w rejestrze wpis widnieje bowiem pod pozycją 19, tuż przed wpisanym w kwietniu 1964 r. kołem „Knieja-Lubocierz”. Nazwa koła pojawia się też po raz pierwszy w protokole z posiedzenia Powiatowej Rady Łowieckiej w Strzelcach Krajeńskich z 15 czerwca 1964 r.